دریافت مقاله: 21/09/1402                                        فصلنامۀ مدیریت نظامی

پذیرش مقاله: 03/08/1403                                         سال بیست و چهارم، شمارۀ4، زمستان 1402

مقاله پژوهشی                                                    ص‌ص 143-173

مقایسه تعادل، استقامت و عملکرد دانشجویان دانشگاه افسری امام علی (ع) با سوابق آموزشی مختلف

عباس شکیبی راد^[1]، حامد باباگل تبار سماکوش^[2]، رضا جلیلی نیکو^[3]

چکیده

دانشجویان دانشگاه افسری موظف به انجام انواع وظایف فیزیکی شغلی هستند که ممکن است آن‌ها را مستعد آسیب­های مختلف کند. شناسایی ویژگی­های آمادگی جسمانی مرتبط با این وظایف شغلی به توسعه برنامه­های ورزشی مناسب و ارزیابی آمادگی جسمانی کمک می­کند. این مطالعه با هدف مقایسه تعادل، استقامت و عملکرد دانشجویان دانشگاه افسری امام علی (ع) با سوابق آموزشی مختلف انجام شد. جامعه تحقیق حاضر شامل دانشجویان دانشگاه افسری امام علی (ع) بود که بر اساس نتایج نرم افزار جی پاور تعداد 99 نفر به روش تصادفی طبقه­ای در دسترس در سه گروه سال اولی (35 نفر)، سال دومی (33 نفر) و سال سومی (31 نفر) به‌عنوان نمونه تحقیق انتخاب شدند. در این مطالعه، استقامت تنه با مجموعه آزمون مک گیل ارزیابی شد. تعادل ایستا و پویا نیز به ترتیب با آزمون تعادل لک لک و Y مورد ارزیابی قرار گرفت. برای ارزیابی عملکرد اندام تحتانی از آزمون­های لی تک پا، لی سه گانه متقاطع تک پا و آزمون لی تک پا زماندار استفاده شد. همچنین عملکرد اندام فوقانی با آزمون Y اندام فوقانی ارزیابی شد. برای مقایسه تفاوت بین گروهی از آزمون آماری آنوا و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. نتایج آزمون آنالیز واریانس یک­طرفه نشان داد که بین سه گروه سال اول، سال دوم و سال سوم در متغیرهای مرتبط با استقامت همچون فلکشن 60 درجه (005/0=p)، سورنسن (03/0=P)، پلانک (02/0=P)، پلانک از راست (01/0=p)، نمره کل استقامت (001/0=p)، جهت داخلی (001/0=p) و نیز نمره کل عملکرد اندام فوقانی (001/0=p)، عملکردی لی تک پا (001/0=p) و نیز لی سه گانه متقاطع تک پا (001/0=p) تفاوت معنی‌داری وجود دارد. بر اساس نتایج این مطالعه به نظر می­رسد مربیان و متخصصین فعال در حوزه ورزش و تربیت­بدنی دانشگاه افسری امام علی (ع) باید تمرینات مرتبط با تعادل و عملکرد اندام فوقانی را در طول دوره برنامه­های تمرینی­ بیشتر مورد استفاده قرار دهند.

واژه‌های کلیدی : تعادل ایستا، تعادل پویا، استقامت، عملکرد، دانشجویان دانشگاه افسری

مقدمه

آمادگی رزمی یکی از چالش­های اصلی هر کشوری است زیرا ارتش ناآماده نمی­تواند از هیچ سرزمینی محافظت کند. بدیهی است که عناصر انسانی تعیین کننده اصلی آمادگی نظامی هستند. درنتیجه ارزیابی آمادگی جسمانی دغدغه مشترک همه نیروهای مسلح است. با این حال، همراه با توسعه علم و فناوری، تحولات قابل توجهی در این آموزش­ها به وجود آمده است به گونه­ای که امروزه مهارت­های نظامی ساده، سریع، ارزان و دقیق در نیروهای مسلح مورد هدف قرار گرفته می­شود. برای یک افسر نظامی، آمادگی جسمانی شامل ظرفیت حرکات مداوم و ماهرانه و توانایی بهبود پس از تلاش شدید است. این امر ویژگی­های مورد نیاز برای انجام کامل وظایف را افزایش می­دهد و الهام بخش کسب مهارت­های رزمی و افزایش اعتماد به نفس در رویارویی با هر موقعیتی است (هال^[4]، 2018). یکی از بخش­های آموزش نظامی کشور، دانشگاه افسری امام علی (ع) است که توسط ارتش جمهوری اسلامی ایران ایجاد شده که بر اساس اصول ویژه تمرین شامل اضافه بار تدریجی، منظم، تنوع، دقت و متعادل عمل کرده و دانشجویان این دانشگاه جهت آمادگی نظامی در شرایط آب­وهوایی متنوع فعالیت می­کنند.

فعالیت بیش­ازحد و آب و هوای نامساعد می­تواند با کاهش عملکردهای ایمنی، افزایش بروز بیماری، سوء تغذیه و عملکرد ضعیف و استرس همراه باشد (واندربورگ[5]، 2008). در این زمینه بیان شده ارتش ایالات متحده در اولین روزهای جنگ تجربه بدی برای سربازان ازنظر فیزیکی ناآماده (اگرچه کاملاً مسلح بودند) در برابر سربازان آموزش دیده کره­ای در ژوئن 1950 داشت. آن‌ها مجبور شدند میدان جنگ و هم­رزمان و تجهیزات خود را ترک کنند زیرا برای حمل بارهای سنگین تمرین کافی ندیده بودند. درس‌های ارزشمند تیم اسمیت در جنگ کره، جنبشی را در ستادهای آموزشی کشورهای غربی برای بهبود آمادگی جسمانی سربازانشان برانگیخت (خوشدل و همکاران، 2013).

مروری بر دفاع ایران در برابر جنگ تحمیلی عراق نشان داد اگرچه ایران از سربازان فداکار با قدرت معنوی بهره می‌برد، اما فرصت کافی برای آموزش‌های بدنی مناسب و منظم برای داوطلبانی که برای حفاظت از خود به سمت جبهه‌های نبرد شتافتند، نداشت. اگرچه صلح پس از جنگ فرصتی را برای آموزش­های علمی بهتر نیروهای نظامی فراهم کرد، اما به نظر می­رسد اطلاعات بیشتری از وضعیت کنونی لازم باشد. شواهد متعددی نشان داد که استقامت قلبی عروقی بالا و توانایی ورزش طولانی مدت، سلامت جسمی و روانی افراد را به شدت تحت تأثیر قرار می­دهد (خوشدل و همکاران، 2013). کارآموزان مسلح باید در طول دوره­های آموزشی مانند عبور موفقیت­آمیز از میدان مانع، تمرینات نظامی و برنامه­های بدنسازی از آمادگی رزمی و بدنی مطلوبی برخوردار باشند (هال، 2018) که لازمه این کار آموزش و تمرین است.

آموزش فرایندی ارتباطی است که به فرد کمک می­کند معلومات جدیدی به دست آورد و مهارت جدیدی را کسب کند. برنامه آموزشی که جامع و خوب طراحی شده باشد می­تواند فرد را به سلامت مطلوب برساند؛ فرآیند آموزش کامل نخواهد شد مگر این که نتایج آن ارزیابی شود (اینگین و کام^[6]، 2009). در همین راستا مطالعاتی وضعیت آمادگی جسمانی-حرکتی نیروهای نظامی کشور را بررسی کردند. در یکی از این مطالعات امامی و همکاران (1390) در مقایسه آمادگی جسمانی حرکتی 150 نفر از دانشجویان جدیدالورود و سال چهارم دانشگاه افسری امام علی (ع) نشان دادند که دانشجویان سال آخر در اکثر شاخص­های آمادگی جسمانی-حرکتی و ترکیب بدنی در سطح مناسبی قرار دارند و علت آن به تأثیر فعالیت­های بدنی انجام شده در طول دوره چهار ساله افسری دانشگاه نسبت داده شد. در مطالعه دیگر، برارپور و همکاران (1396) در بررسی وضعیت ترکیب بدنی، آمادگی جسمانی و حرکتی 3000 نفر از دانشجویان 18 تا 22 سال دانشگاه افسری امام علی (ع) عنوان کردند که ترکیب بدن دانشجویان در محدوده طبیعی قرار داشت و استقامت عضلانی این آزمودنی­ها در سطح افسران آمریکا بود. در همچنین رحیمی و همکاران (1401) که به بررسی سطح آمادگی جسمانی- حرکتی دانشجویان پسر بورسیه یک مرکز نظامی و تعیین وضعیت موجود پرداختند، نشان دادند دانشجویان در شاخص استقامت عضلانی میان­تنه، وضعیت خوبی دارند، اما استقامت عضلات بالا تنه در آن‌ها بسیار ضعیف است. در این مطالعه مشخص شد انعطاف­پذیری دانشجویان در حد معمولی بوده، درحالی که استقامت قلبی- تنفسی و چابکی آن‌ها بسیار ضعیف بود.

از متغیرهای مؤثر در آمادگی بدنی نظامیان برخورداری از استقامت عضلانی و کنترل پاسچر مطلوب است. حفظ ثبات پوسچرال یا همان تعادل، از اجزای ضروری در غالب رشته­های ورزشی به شمار می­رود. هنگامی‌که ساختار اسکلتی انسان در حالت تعادل باشد، دستگاه اهرمی بدن در حداکثر کارایی و حداقل انرژی مصرفی است. از این رو محققان تعادل را از مهمترین بخش­های توانایی افرادی معرفی کردند که در اشکال گوناگون فعالیت­ها درگیر هستند (پاناچیو[7]، 2013؛ صیدی و همکاران، 1394). هر فعالیتی نسبت به ویژگی، نیاز، نوع تمرینات و مهارت­هایی که انجام می­دهد به سطوح مختلفی از تعادل نیاز دارد؛ زیرا این ویژگی­ها در هر فعالیتی سبب ایجاد تغییرات مختلف در سیستم حسی­حرکتی می­شود که به نوبه خود روی توانایی حفظ تعادل اثر می­گذارد (بیاتی و همکاران، 2015) که نیروهای نظامی نیز از این قاعده مستثنی نیستند.

از عوامل مهم در حفظ تعادل و حرکت در بدن، وجود قدرت و استقامت کافی در ناحیه مرکزی بدن است. ناحیه مرکزی شامل عضلات شکم، عضلات اطراف ستون فقرات و سرینی، دیافراگم و عضلات کف لگن است. بیست­ونه جفت عضله شرکت­کننده در این ناحیه، حلقه عضلانی را تشکیل می­دهند و به ثبات ستون فقرات و لگن در حین حرکات عملکردی کمک می­کنند. هنگامی­که این سیستم به­درستی کار می­کند، به انتقال مؤثر نیرو در زنجیره حرکتی منجر می­شود. بدون وجود این عضلات، ستون فقرات از لحاظ مکانیکی بی­ثبات است (سینگلا و وگار^[8]، 2014). هنگامی‌که عضلات شکم منقبض می­شوند، فشار داخل شکمی افزایش می­یابد و نیام پشتی کمری را وادار به تنش می­کند. این انقباض قبل از شروع حرکت اندام­ها رخ می‌دهند تا به اندام­ها اجازه دهند برای حرکت و فعال­سازی، سطح عضلانی پایدار داشته باشند (هیل و لیسلر^[9]، 2011). حفظ ثبات در این ناحیه، لحظه­ای بوده و عضلات درگیر باید دائماً با تغییر پاسچر و وضعیت­های بارگذاری سازگار شوند تا یکپارچگی ستون فقرات را تضمین و پایه باثباتی را برای حرکت اندام­ها فراهم کنند (سینگلا و وگار، 2014).  در حقیقت ثبات مرکزی ممکن است ثبات فوقانی^[10] را برای حرکات دیستال^[11] و فعالیت اندام­ها فراهم کند و از آنجا که ناحیه مرکزی بدن پلی بین بالاتنه و پایین­تنه است، در انتقال نیروهای عکس­العمل زمین از طریق اندام تحتانی به تنه نقش مهمی ایفا می­کند (اوکادا^[12] و همکاران، 2011).

با توجه به موارد گفته شده در زمینه عملکرد بدنی و اهمیت آن و از آنجایی که با بررسی­های محققین مشخص شد در مطالعات گذشته بررسی جامعی از ابعاد مختلف عملکردی همچون استقامت تنه، تعادل ایستا و پویا، عملکرد اندام فوقانی و اندام تحتانی در یک مطالعه واحد انجام نشده، در این مطالعه محققین تلاش کردند در سه گروه سال اولی، سال دومی و سال آخری دانشجویان دانشگاه افسری امام علی (ع) بررسی جامعی از این متغیرها داشته باشند تا میزان تأثیر آموزش­های بدنی این دانشگاه در طول دوره مشخص گردد. به عبارت دیگر این مطالعه با هدف مقایسه تعادل، استقامت و عملکرد دانشجویان دانشگاه افسری امام علی (ع) با سوابق آموزشی مختلف انجام شد. تشریح و بررسی اقتباسی این ویژگی­ها با توجه به استانداردهای موجود ارتش می­تواند پیشنهادات کاربردی برای موارد مشابه در آینده ارائه دهد.

مبانی نظری و پیشینه پژوهش:

استقامت ناحیه مرکزی و اهمیت آن:

استقامت به‌عنوان توانایی عضله برای حفظ تلاش یا تولید کار در طول زمان تعریف می‌شود و می‌تواند از طریق فعالیت‌هایی که نیاز به تکرار انقباضات در برابر مقاومت خفیف و کمتر از حداکثر قدرت دارند، افزایش یابد (شاو^[13] و همکاران، 2023). استقامت عضلانی ایستا به توانایی عضله برای انقباض در مدت زمان طولانی اشاره دارد در حالی که استقامت عضلانی پویا به توانایی عضله برای انقباض و شل شدن مکرر اشاره می­کند (هالدمان^[14]، 2004). واضح است که چگونه قدرت عضلانی می­تواند از طریق سازگاری در فیزیولوژی عضلات، تجربه تمرین و عوامل روانی مرتبط با شیوه تمرین تحت تأثیر قرار گیرد. با این حال، استقامت عضلانی می­تواند سایر سازگاری­های عصبی و عضلانی دیگری را نیز به دنبال داشته باشد. استقامت عضلانی استانداردی است که در روش­های مختلف ارزیابی مورد استفاده قرار می­گیرد (دیکرسون^[15]، 2020). ارزیابی برای تیم­های ورزشی نمایش کلی از عملکرد و استقامت عضلانی ورزشکاران را فراهم می­کند. استقامت عضلانی همچنین می­تواند از طریق سازگاری در فیزیولوژی عضلات، تمرین و تجربه، عوامل روانی و سیستم قلبی عروقی تحت تأثیر قرار گیرد. توانایی فرد برای انجام تمرینات مربوط به استقامت عضلانی می­تواند میزان شدت را تا زمانی که فرد به خستگی نرسد، حفظ کند. فیزیولوژی عضلات یک عامل اصلی در تعیین تمرینات استقامت عضلانی است. ویژگی­های فیزیولوژیکی عضلات را می­توان با تمرینات استقامتی تغییر داد. برای اطمینان از سازگاری مناسب در تمرینات استقامتی، تکرار و طرح مناسب ضروری است. این برنامه­های تنظیم و تکرار باعث می­شود که عضله در پاسخ به تمرینات استقامتی سازگار شود. تمرینات استقامت عضلانی نیز مانند تمرینات قدرتی، تغییراتی در فعالیت عصبی، ویژگی­های نوع فیبر و اندازه عضلات پس از تمرین در چنین روشی ایجاد می­کند. تمرینات استقامت عضلانی در مقایسه با تمرینات قدرتی متکی بر مسیرهای متابولیک متفاوتی از انرژی هستند (دیکرسون، 2020).

عضله پارانخاعی^[16] نقش مهمی در تضمین حمایت کافی برای ستون مهره ایفا می­کند. مجاری دهلیزی نخاعی داخلی و خارجی برای کنترل عضلات بازکننده که مسئول حفظ وضعیت ایستا هستند، عمل می­کنند (لموس^[17] و همکاران، 2020). آن‌ها این کار را از طریق انتقال به نورون­های حسی و حرکتی انجام می­دهند (نورتی^[18] و همکاران، 2021). برای حفظ وضعیت عمودی عضلات بازکننده باید تون فعال خود را حفظ کنند. قبل از حرکت نیاز به تغییرات رفلکس وضعیتی در این عضلات وجود دارد و این تغییرات در داخل نورون توسط سیستم دهلیزی و قشر مغز انجام می­شود (نورتی و همکاران، 2021). کاهش توانایی عضلات پارانخاعی برای حمایت از ستون فقرات ممکن است منجر به بارگذاری بیش از حد بافت نرم و ساختارهای غیرفعال ستون فقرات کمری شود (بستویک^[19] و همکاران، 2022) که منجر به درد و اختلال در عملکرد و افزایش خطر آسیب می­شود.

تعادل و اهمیت آن در نظامیان و اثرات فعالیت بدنی بر آن

ثبات وضعیتی توسط ریمان^[20] و همکارانش (1999) به‌عنوان فرآیند هماهنگی استراتژی‌های حرکتی اصلاحی و حرکات در مفاصل انتخاب شده برای باقی ماندن در تعادل وضعیتی تعریف شده است (ریمان و همکاران، 1999). پایداری پوسچرال، توانایی حفظ سطح اتکا در هنگام حرکت سطح اتکا یا زمانی که اغتشاش خارجی به بدن اعمال می­شود، است (برون و مینارک^[21]، 2007). ثبات وضعیتی به‌عنوان یک عامل خطر برای آسیب­های مچ پا در جمعیت­های ورزشکار شناسایی شده و احتمالاً یک عامل خطر برای آسیب در نظامیان است (آلونسو^[22] و همکاران، 2009). سربازان اغلب ملزم به حمل بارهای سنگین در حین استقرار و انجام عملیات تاکتیکی برای مسافت­های طولانی و زمین­های ناهموار هستند (کناپیک^[23] و همکاران، 2004). بارهایی که سربازان حمل می­کنند بر اساس الزامات ماموریت و برای اهداف حفاظتی با حداقل بار متشکل از لباس مخصوص نظامی تعیین می­شود که تقریبا 43 درصد از بار جنگی یک سرباز را تشکیل می­دهد (بیکلی^[24] و همکاران، 2007). اثرات حمل بار بر عملکرد فیزیولوژیکی و راه رفتن ثابت شده است (بیکلی و همکاران، 2007). فرد شرایط آموزش ایستا را نمی­تواند در محیط نظامی پویا تکرار کند، که این امر الزامات قابل توجهی را برای کنترل وضعیتی که در طول آموزش تاکتیکی و ماموریت­ها با آن مواجه می­شود، ایجاد می­کند. آسیب­های مچ پا و زانو یک اتفاق رایج در پرسنل نظامی هستند و با هزینه­های پزشکی بالا (بیلسکا^[25] و همکاران، 2019)، زمان از دست دادن وظیفه و تأثیر بر آمادگی نظامی همراه است. آسیب­های مچ پا و زانو به ترتیب 9/10 % تا 1/15 % از کلیه آسیب­های اسکلتی عضلانی در پرسنل نظامی را شامل می­شود (جونز^[26] و همکاران، 2010). علاوه بر این در مطالعه انجام شده روی نظامیان آمریکایی نشان داده شده اندام تحتانی شایع‌ترین محل آناتومیکی آسیب‌های مرتبط با بستری در بیمارستان ارتش است (جونز و همکاران، 2010). همچنین آسیب‌های مچ پا و زانو از رایج‌ترین نواحی آناتومیکی برای تخلیه هوایی غیرنبردی در طول عملیات‌های آزادی عراق بودند (هاورت^[27] و همکاران، 2010).

علیرغم وقوع مکرر آسیب­های مچ پا و زانو در ارتش، عوامل خطر این آسیب­ها تا حد زیادی در این جمعیت ناشناخته است که کنترل پاسچر مطلوب یا به عبارت دیگر تعادل ایستا و پویا مناسب می­تواند یک پیش­بین مناسب آسیب در پرسنل نظامی باشد. در همین راستا بیان شده کاهش ثبات وضعیتی به‌طور آینده­نگر به‌عنوان یک عامل خطر برای آسیب­های مچ پا شناخته شده است (تروجان و مکگ^[28]، 2006). تغییر ثبات وضعیتی نیز به دنبال آسیب زانو و کمر مشاهده شده است (کوچ و هانسل^[29]، 2019). به‌طور کلی می­توان بیان نمود یکی از عوامل درگیر در آمادگی جسمانی و حرکتی تعادل است و ضعف در سیستم تعادلی، منجر به بی­ثباتی بدن، افزایش بار اسکلتی­عضلانی غیرفعال و درنتیجه افزایش احتمال از دست رفتن تعادل و سقوط است. همچنین در نظامیان بیان شد که کمردرد عاملی در ضعف تعادل است (هوفستتر^[30] و همکاران، 2012). در زمینه اثرات انجام فعالیت بدنی بر تعادل نیز مطالعات مختلفی انجام شده که در یکی از این مطالعات هوفستتر و همکاران (2012) به تأثیر 7 هفته تمرینات در فضای باز بر بهبود تعادل در نظامیان سوئیس اشاره کردند. همچنین یو^[31] و همکاران (2013) به تأثیر تمرینات قدرتی با تراباند بر تعادل افراد سالم اشاره کردند. در مطالعه دیگری در سال 2013 شهان و کاتز^[32] به تأثیر یک برنامه تمرینی روزانه 6 هفته­ای بر تعادل افراد جوان اشاره نمودند. همه این موارد نشان دهنده اهمیت انجام فعالیت بدنی بر بهبود تعادل است و به نظر می­رسد انجام فعالیت­های ورزشی توسط دانشجویان دانشگاه افسری منجر به بهبود تعادل می‌گردد؛ با این حال ایجاد آسیب به مرور می‌تواند بر کنترل پاسچر این افراد تأثیر منفی گذاشته و منجر به کاهش تعادل گردد. از طرف دیگر ضعف استقامت عضلانی می‌تواند عاملی در کاهش تعادل و به دنبال آن افزایش خطر آسیب باشد که این موضوع نیاز به بررسی دارد.

عملکرد و شناسایی افراد در معرض آسیب

عملکرد مجموعه توانایی یک فرد برای ابراز یک خروجی و کارکرد مناسب است. در واقع توانایی رسیدن به یک نتیجه یا قابلیت ایجاد آن را عملکرد گویند که این فاکتور در افراد فعال و ورزشی به میزان خروجی آن‌ها در اجرای فعالیت­های ورزشی بستگی دارد (دلهانت^[33] و همکاران، 2006). شناسایی افرادی که ممکن است بیشتر در معرض خطر بروز آسیب باشند اهمیت به سزایی در توسعه برنامه­های پیشگیری از آسیب­ دارد. توانایی تشخیص افرادی که ممکن است بیشتر مستعد آسیب باشند مستلزم درک همه عوامل خطر­ساز آسیب مذکور است. برخی عوامل بالقوه (مانند شرایط آناتومیکی یا رشته عملکردی) ممکن است تعدیل­ناپذیر باشند، در حالی که تحقیقات نشان داده ویژگی­های عصبی­عضلانی که خطر آسیب را افزایش می­دهند، را می­توان با موفقیت تعدیل نمود و این تغییرات می­تواند احتمال بروز آسیب را کاهش دهد (دیکر^[34] و همکاران، 2003). لازم به ذکر است که تنها یک آزمون را نمی­توان پیدا کرد که پیش­بینی بسیار دقیقی از ورزشکار در معرض خطر داشته باشد چرا که این امر نیازمند تجزیه و تجلیل چند متغیره است و در حال حاظر دانش بشری در زمینه سلسله مراتب و درجه­بندی تمامی عوامل خطرساز ناقص است. همچنین دانش به این امر حیاتی است که آزمون­های آزمایشگاهی معتبر، مؤثر و پرهزینه که ممکن است با شاخص­های بیومکانیکی خطر آسیب در ارتباط باشند توانایی پیش­بینی واقعی آسیب در آینده ورزشکار را ندارند. به‌عنوان مثال در اجرای آزمون سیستم امتیازدهی خطای فرود^[35] (LESS)، بر روی گروهی متشکل از 5047 ورزشکار دانشجو و دبیرستانی، نشان داده شد که این آزمون نمی­تواند آسیب غیربرخوردی ACL را پیش­بینی کند (هیووت^[36] و همکاران، 2009) که این موضوع نشان دهنده اهمیت استفاده از آزمون­های مختلف با هدف شناسایی افراد در معرض آسیب است که در مطالعه حاضر نیز به این موضوع توجه شده و از آزمون های عملکردی مختلف جهت تعیین عملکرد مرتبط با آسیب استفاده شد.

پیشینه پژوهش:

مطالعات مختلفی در زمینه تعیین ویژگی­های آمادگی جسمانی و بدنی در نیروهای نظامی انجام شده که ابعاد مختلفی از این متغیر­ها را مورد بررسی قرار دادند. در ادامه به برخی از این مطالعات اشاره شده است.

در یکی از این مطالعات شیروانی و همکاران (1401) به مطالعه توصیفی آمادگی جسمانی در رزم در نیروهای رسته پیاده یک مرکز نظامی در سال ۱۳۹۷ پرداختند. نتایج تحقیق نشان داد آزمودنی­ها در زمان کل آزمون و دویدن استقامت ۶۰۰ متر به ترتیب رکورد 10/3 و 43/1 دقیقه کسب کردند. همچنین در آزمون حمل جعبه مهمات 17/9 ثانیه، حمل مصدوم 26/77 ثانیه، دو سرعت 4/97 ثانیه و همچنین اجرای سینه خیز 56/17 ثانیه را به دست آوردند. بر اساس نتایج مطلوب و مناسب آزمودنی­ها در زمان کل و آزمون استقامت و رکورد افراد در آزمون­های استقامت در قدرت مانند آزمون حمل جعبه مهمات و حمل مصدوم و آزمون­های جابجایی با سرعت بالا مانند دویدن ۲۳ متر یا سینه خیز رفتن می­توان نتیجه گرفت که مولفه­های استقامت قلبی عروقی و عضلانی آمادگی جسمانی در رزم افراد در سطح مطلوب قرار دارد و در سایر مولفه­های مورد بررسی مثل استقامت در قدرت و سرعت، عملکرد پایین­تر از سطح مطلوب است. همچنین صفری و همکاران (2019) در مطالعه­ای که در آن به مقایسه فاکتورهای آمادگی جسمانی شامل انعطاف­پذیری، چابکی، سرعت، توان هوازی، توان بی­هوازی و قدرت انفجاری در بین دانش­آموختگان آجا پرداختند نشان دادند در متغیرهای سرعت، چابکی، قدرت انفجاری، توان­هوازی و توان بی­هوازی بین دانشگاه شهید ستاری و دانشگاه نیرو زمینی امام علی (ع) تفاوت معنادار وجود دارد. علاوه بر این مارینز^[37] و همکاران (2019) در مطالعه­ای مروری به تعیین ویژگی­های آمادگی جسمانی افسران پلیس پرداختند. در این بررسی سیستماتیک تست­های آمادگی جسمانی (مانند تست­های قدرت هوازی، استقامت عضلانی و انعطاف­پذیری) که معمولاً برای ارزیابی توانایی افسران پلیس در انجام وظایف مربوط به کار استفاده می­شود، بررسی شدند. هدف از این مطالعه توصیف سیستماتیک داده­های مربوط به آمادگی جسمانی پلیس بود. برای انجام این مطالعه در 5 پایگاه الکترونیکی برای جستجوی مطالعات اصلی که آمادگی جسمانی (ظرفیت هوازی و بی­هوازی، قدرت، استقامت، انعطاف‌پذیری، چابکی و سرعت) افسران پلیس بود، استفاده شد. مطالعات اولیه برای ارزیابی معیارهای عینی آمادگی جسمانی در افسران پلیس، بدون محدودیت تاریخ، گنجانده شد. پنجاه و نه مقاله در بررسی گنجانده شد. مطالعات بیشتر آمادگی قلبی تنفسی را به‌طور غیرمستقیم، قدرت و استقامت عضلانی و همچنین سایر اجزای عملکرد (ترکیب بدن، قدرت، انعطاف­پذیری، سرعت، چابکی و مشخصات بی­هوازی) را با افسران پلیس که معمولاً مقادیری مشابه یا بالاتر از میانگین ارائه می‌دهند، اندازه‌گیری کردند. بر اساس این مطالعه می­توان نتیجه گرفت که مطالعات مداخله­ای برای ترویج و ترکیب برنامه­های مرتبط با بهبود یا حفظ آمادگی جسمانی در افسران پلیس مورد نیاز است که منجر به مزایای سلامتی و به ویژه بهبود در انجام وظایف خاص کار پلیس شود. این بررسی اطلاعات خلاصه­ای را برای کمک به انتخاب تست­های آمادگی جسمانی برای جمعیت پلیس ارائه می­دهد. با این حال، این یافته­ها کاربرد عملی برای آژانس­های امنیت عمومی و کارکنان آن مسئول توسعه و اجرای برنامه‌های فیزیکی در جمعیت پلیس دارد.

در مطالعه دیگری رحیمی و همکاران (1401) به بررسی سطح آمادگی جسمانی- حرکتی دانشجویان پسر بورسیه یک مرکز نظامی و تعیین وضعیت موجود پرداختند. در 581 دانشجوی پسر بورسیه در یک مرکز پزشکی-نظامی، میانگین­های شاخص توده بدن 23/15 کیلوگرم در مترمربع، درصد چربی 13/19، انعطاف پذیری 36/87 سانتی متر، حداکثر اکسیژن مصرفی  08/31 میلی لیتر در کیلوگرم در دقیقه، استقامت عضلانی میان تنه و بالاتنه به ترتیب 57 و 30 تکرار می­باشند. رکورد چابکی 52/11 ثانیه و دویدن 60 متر سرعت 21/9 ثانیه به دست آمد. به‌صورت کلی نتایج نشان داد در رابطه با شاخص توده بدنی آزمودنی‌ها در دامنه وزن طبیعی و در رابطه با درصد چربی بدن، در وضعیت متوسط قرار داشتند. در شاخص استقامت عضلانی میان تنه، وضعیت خوب است، اما استقامت عضلات بالاتنه بسیار ضعیف است. انعطاف­پذیری دانشجویان در حد معمولی بود، درحالی که استقامت قلبی- تنفسی و چابکی بسیار ضعیف بود. همچنین برارپور و همکاران (1395) در مطالعه­ای به ارزیابی آمادگی جسمانی و حرکتی دانشجویان نظامی بر اساس هنجارهای بین­المللی ارتش پرداختند. نتایج این بررسی نشان داد میانگین شاخص‌های آمادگی جسمانی و حرکتی دانشجویان در محدوده طبیعی قرار دارد. دانشجویان در آزمون شنای سوئدی و آزمون دویدن 2 مایل بیشترین امتیاز و در آزمون درازو­نشست کمترین امتیاز را کسب کردند. نتایج ارزیابی شاخص توده بدن دانشجویان نشان داد که 98/81 % دانشجویان در محدوده سلامت وزنی قرار داشتند. همچنین، نتایج ارزیابی نسبت دور کمر به دور باسن دانشجویان نشان داد که 42/97 % دانشجویان در محدوده طبیعی قرار دارند.

بررسی مطالعه انجام شده در پیشینه پژوهش نشان دهده وجود تفاوت در نتایج مطالعات مختلف بوده است. از طرفی دیگر محققین با بررسی­های خود به مطالعه­ای دست نیافتند که به بررسی عملکرد اندام فوقانی در نیروهای نظامی بپردازد. بر این اساس انجام مطالعات بیشتر در زمینه تعیین ویژگی­های عملکردی در این جامعه ضروری به نظر می­رسد.

روش ‎پژوهش

پژوهش حاضر که در سال 1400 بر روی دانشجویان دانشگاه افسری امام علی (ع) انجام شد از نوع مقطعی است. جهت شروع پژوهش بر اساس نرم افزار جی پاور (با توان آماری 8/0، معنی‌داری 05/0 و اندازه اثر 25/0) جهت انجام این مطالعه 99 نفر به روش تصادفی طبقه­ای در دسترس در سه گروه دانشجویان سال اول (35 نفر)، سال دوم (33 نفر) و سال سوم (31 نفر) انتخاب شدند (فائول^[38] و همکاران، 2009)؛ معیارهای ورود به مطالعه پژوهش حاضر شامل شرکت با رضایت کامل در تحقیق، دانشجویان سال اول (ورودی) نباید در رشته ورزشی خاصی به‌صورت منظم فعالیت می­داشتند، حضور مداوم در دانشگاه و شرکت در کلاس­های تشکیل شده، بود. همچنین معیار خروج از مطالعه نیز عدم تمایل به ادامه همکاری در طول دوره ارزیابی، وجود آسیب و یا اختلالاتی که ارزیابی آزمون­ها را با مشکل مواجه می­کرد و نیز مصرف دارو به تجویز پزشک که اختلالات مرتبط با تعادل و عملکرد را در پی­داشته، بود. قبل از شروع پژوهش به افراد فرم رضایت­نامه و حضور آگاهانه هلینسکی داده شد تا رضایت داوطلبانه خود را اعلام کنند (نیجهاوان^[39] و همکاران، 2013). در این پژوهش متغیرهای استقامت عضلانی تنه، تعادل ایستا و پویا، عملکرد اندام فوقانی و تحتانی ارزیابی شد. همچنین اندازه­گیری­ها به مدت 20 روز در سالن ورزشی دانشگاه امام علی (ع) و بازه زمانی 9 الی 14 ظهر انجام شد. قبل از اندازه­گیری­ها، هیچ یک از آزمودنی­ها ورزش سنگین انجام ندادند. برای اندازه­گیری قد از قدسنج (با پایایی 89/0) و برای اندازه­گیری وزن از ترازوی دیجیتال (با پایایی 92/0) استفاده شد. شاخص توده بدنی نیز با استفاده از فرمول وزن بر حسب کیلوگرم تقسیم بر مجذور قد بر حسب متر محاسبه شد. فاصله بین ارزیابی هر آزمون در این مطالعه 10 دقیقه بود تا خستگی ناشی از ارزیابی هر آزمون تأثیر منفی بر آزمون بعدی نداشته باشد.

ارزیابی استقامت عضلات مرکزی

در این پژوهش از پروتکل معتبر مک گیل برای تعیین استقامت عضلات تثبیت کننده تنه استفاده شد. این پروتکل از 5 تست تشکیل شده که استقامت تمام عضلات تنه را بررسی می‌کند و شامل آزمون­های پلانک از جلو، پلانک از طرفین، سورنسن و فلکشن تنه در زاویه 60 درجه است (نسر^[40] و همکاران، 2008؛ اوکادا^[41] و همکاران، 2011). برای ثبت مدت نگهداری انقباض ایزومتریک از کرونومتر استفاده شد. پس از هر آزمون، 10 دقیقه استراحت به آزمودنی­ها داده شد. نتایج مطالعات قبلی نشان می­دهد که این آزمون­ها دارای ضرایب روایی بالایی هستند (اوکادا و همکاران، 2011).

آزمون استقامتی فلکشن 60 درجه

آزمون استقامت فلکسور تنه به منظور ارزیابی ظرفیت استقامت عملکردی عضلات قدامی ناحیه مرکزی به ویژه راست شکمی انجام ­شد. آزمون به این صورت آغاز ­شد که فرد در وضعیت تکیه در حالی که پشت او بر روی تخته با زاویه 60 درجه قرار داشت، هر دو مفصل ران را با زاویه 90 درجه خم کرده و دست­ها را به حالت ضربدری روی سینه قرار داد. با استفاده از استرپ، مچ پا ثابت ­شد. برای شروع آزمون، در حالی که فرد در حالت تکیه به تخته قرار داشت، تخته را 10 سانتی­متر از قسمت پشت فرد دور کرده و از او خواسته ­شد تا حد امکان این وضعیت را حفظ کند. زمانی که پشت آزمودنی با تخته تماس پیدا می­کرد، آزمون متوقف می­شد. پایایی این آزمون 98/0-95/0 بود، (نسر و همکاران، 2008؛ اوکادا و همکاران، 2011).

آزمون سورنسن

این آزمون برای سنجش توانایی عضلات خلفی ناحیه مرکزی بدن (به ویژه راست کننده ستون فقرات^[42]) انجام ­شد. به همان ترتیب آزمون بیرینگ-سورنسن^[43] است. آزمودنی به حالت دمر، طوری که لگن در لبه تخت درمانی قرار می­گرفت، خوابید. یک استرپ برای تثبیت فرد روی تخت در قسمت مچ پا محکم بسته ­شد. آزمودنی درحالی­که دست­ها را به شکل ضربدری روی سینه حفظ کرد، بالاتنه خود را به‌صورت افقی نگه داشت. مدت زمان حفظ این وضعیت به‌عنوان استقامت اکستنسور تنه او ثبت شد. آزمون سورنسن دارای پایایی خوبی با نمرات ICC بیشتر یا مساوی 77/0 است (نسر و همکاران، 2008؛ اوکادا و همکاران، 2011).

آزمون پلانک

برای اجرای پلانک از جلو، آزمودنی در وضعیت دمر، در حالی که قسمت مرکزی را در وضعیت خنثی حفظ می­کرد، بدن را توسط بازوها و انگشتان پا حمایت کرده و در حفظ این وضعیت می­کوشید. باید توجه می­کرد که بالاتنه، ران­ها و پاها باید همراستا باشند. زمانی که بدن از وضعیت خنثی خارج شده (انحنای بیش از حد در ستون فقرات) آزمون متوقف می­شد (نسر و همکاران، 2008؛ اوکادا و همکاران، 2011).

آزمون های پلانک از طرفین

آزمون پلانک به طرفین به‌عنوان مقیاسی برای ارزیابی عضلات جانبی قسمت مرکزی بدن، به ویژه مربع کمری محسوب می­شود. آزمودنی در وضعیت خوابیده به پهلو قرار گرفت بطوریکه پای بالایی در جلوی پایی زیرین قرار داده می­شد و مفاصل ران باید بدون فلکشن می­بودند. سپس از فرد خواسته ­شد تا ران­ها را از تخت بلند کرده و تنها از پاها و آرنج خود برای حمایت استفاده نماید. بازوی آزاد باید روی شانه سمت مقابل قرار می­گرفت (نسر و همکاران، 2008؛ اوکادا و همکاران، 2011).

آزمون تعادل ایستا

برای ارزیابی تعادل ایستا از آزمون لک­لک استفاده ­شد. نحوه انجام آن بدین صورت بود که آزمودنی روی پای مسلط (برتر) می‌ایستاد و در حالی که دست‌ها روی کمر بود انگشتان پای دیگر را روی زانو پا مسلط می­گذاشت. سپس آزمودنی با فرمان «حاضر» و سپس «رو» پاشنه پای مسلط را بلند می­کرد و در حالی که در روی انگشتان یک پای خود ایستاده تلاش می­کرد تا تعادل خود را بدون حرکت دادن پا و یا جدا شدن دست‌ها از کمر حفظ کند. آزمون 3 بار اجرا شد و بهترین زمان به‌عنوان امتیاز ثبت شد (سماکوش و همکاران، 1398).

آزمون تعادل پویا

برای ارزیابی تعادل پویا از آزمون تعدیل یافته تعادل Y استفاده شد. روش اجرای آزمون به این صورت بود که آزمودنی نسبت به اجرای آزمون از طریق توضیحات محقق آگاه شده و دفعاتی را به‌عنوان تمرین قبل از اجرای اصلی انجام می­داد. سپس در اجرای اصلی، آزمودنی­ها بر روی یک پای خود در مرکز تقاطع خط­ها ایستاده، همزمان با ایستادن روی یک پا از آزمودنی خواسته می­شد تا با پای آزاد خود در مسیرهای قدامی، خلفی داخلی و خلفی خارجی دستیابی­هایی را داشته باشد. طریقه اجرای آزمون به این صورت بود که فرد روی پای برتر خود ایستاده و سه بار عمل دستیابی را در مسیر قدامی انجام داد. طول پای افراد بر فاصله دست‌یابی آن‌ها اثر گذار است. بنابراین جهت نرمال­سازی این آزمون میانگین فاصله دست­یابی به طول پای هر آزمودنی تقسیم و در عدد 100 ضرب شد تا متغیر نمره اصلی تعادل پویا، محاسبه شده و فاصله دست­یابی به­عنوان درصدی از اندازه طول پا به­دست ­آید (سماکوش و همکاران، 1398).

آزمون لی تک پا

این آزمون نیازمند یک نوار اندازه­گیری باریک به طول 3 متر بود که بر روی زمین به‌صورت مطمئن قرار گرفت. آزمودنی بر روی پای آزمون (پا برتر) طوری می­ایستاد که نوک پنجه پا دقیقاً پشت نقطه شروع نوار باریک قرار بگیرد. نحوه انجام آزمون شامل اجرای لی به سمت جلو با پیمودن حداکثر مسافت ممکن و فرود روی همان پا و نهایتاً حفظ فرود به مدت حداقل 2 ثانیه بود. فرد می­توانست در صورت لزوم از حرکت دست­ها برای حفظ تعادل استفاده کند. پس از انجام 2 یا 3 کوشش تمرینی، آزمودنی 2 لی تک پا کامل را با هر پا انجام می­داد و مسافت طی شده ثبت شد (باربر^[44] و همکاران، 2009).

آزمون لی تک پا زمان دار

این آزمون نیازمند یک نوار اندازه­گیری باریک است که بر روی زمین به‌صورت مطمئن قرار گرفت. آزمودنی بر روی پای آزمون طوری ­ایستاد که نوک پنجه پا دقیقاً پشت نقطه شروع نوار باریک قرار ­گرفت. نحوه انجام آزمون شامل لی رو به جلو با حداکثر سرعت ممکن و پیمودن کل مسافت و رسیدن به نقطه انتهایی نوار باریک روی زمین با لی و بدون از دست دادن تعادل بود. آزمودنی می­توانست در صورت لزوم از حرکت دست­ها برای حفظ تعادل استفاده کند. پس از انجام 2 یا 3 کوشش تمرینی، فرد 2 مورد لی تک پا زمان دار را برای پا برتر انجام داد و متوسط مدت زمان کل مسافت طی شده برای پا برتر ثبت شد. اعتبار 90/0 برای این آزمون گزارش شده است (باربر و همکاران، 2009).

آزمون لی متقاطع سه گانه تک پا

این آزمون نیازمند یک نوار اندازه گیری باریک به طول 6 متر بود که بر روی زمین به‌صورت مطمئن قرار گرفت. آزمودنی بر روی پای آزمون طوری ­ایستاد که نوک پنجه پا دقیقاً پشت نقطه شروع نوار باریک قرار گرفت. نحوه انجام آزمون شامل اجرای 3 لی متوالی متقاطع به سمت جلو همراه با پیمودن حداکثر مسافت ممکن و عبور از نوار باریک روی زمین و فرود روی همان پا در هر لی و نهایتاً حفظ حالت فرود به مدت حداقل 3 ثانیه بود. آزمودنی می­توانست در صورت لزوم از حرکت دست­ها برای حفظ تعادل استفاده کند. پس از انجام 2 یا 3 کوشش تمرینی، آزمودنی 2 مورد لی سه گانه متقاطع تک پا را برای پا برتر انجام داد و کل مسافت طی شده ثبت ­شد. اعتبار 85/0 برای این آزمون گزارش شده است (باربر و همکاران، 2009).

آزمون Y جهت ارزیابی عملکرد اندام فوقانی

برای ارزیابی عملکرد اندام فوقانی از دستگاه تعادلی  Yاستفاده شد که پلیسکی^[45] (2009) آن را ساخته است و در تحقیق حاضر، محقق مشابه این دستگاه را ساخته بود. گورمن^[46] و همکاران (2012) اعتبار آزمون عملکرد اندام فوقانی را در ضریب همبستگی درون­آزمونگران 91/0-85/0 و ضریب همبستگی بین­آزمونگران 80/0-99/0 گزارش کردند. این دستگاه شامل صفحه ثابتی است که سه میله در سه جهت داخلی، تحتانی خارجی و فوقانی خارجی از زاویه 120 درجه نسبت به یکدیگر به آن متصل شده است. روی هر میله برحسب سانتی­متر علامت­گذاری شده و نشانگر متحرکی روی هر میله مدرج وجود دارد که دست آزاد آزمودنی آن را تا حداکثر مسافت دستیابی هل می­داد، به­طوریکه ابتدا آزمودنی برای اتکا، دست غیرغالبش را روی صفحه ثابت می­گذاشت و در وضعیت شنا سوئدی قرار می­گرفت. سپس دست غالبش را برای حداکثر مسافت دستیابی در جهت داخلی، بلافاصله در جهت تحتانی خارجی و سپس در جهت فوقانی خارجی حرکت می­داد، سپس به وضعیت اولیه آزمون برمی­گشت. حداکثر مسافت دستیابی از روی میله مدرج در لبه نشانگر، خوانده شده و ثبت شد. در این حالت حداکثر فاصله دو پا از یکدیگر 32 سانتیمتر بود. این آزمون برای هر دو دست سه بار تکرار شد و میانگین سه اجرا در هر جهت برای تجزیه­وتحلیل استفاده شد و برای جلوگیری از خستگی، بین هر تلاش دو دقیقه استراحت داده شد. در ضمن پیش از شروع آزمون، دست برتر آزمودنی­ها با توجه به تمایل آزمودنی­ها در پرتاب توپ مشخص شد. طول اندام فوقانی افراد بر فاصله دستیابی آن‌ها اثرگذار است؛ ازاین­رو نمره­های خام تعادل بر اساس طول اندام فوقانی آزمودنی­ها نرمال شد (گورن و همکاران، 2012).

روش آماری

برای انجام تجزیه‌وتحلیل داده­های تحقیق از آمار توصیفی و استنباطی استفاده شد. از آمار توصیفی برای تعیین میانگین و انحراف استاندارد در قالب جدول استفاده شده است. سپس به وسیله آزمون شاپیروویلک نوع توزیع داده­ها بررسی شد. برای بررسی اختلاف آزمون­ها از آزمون تحلیل واریانس یک راهه (ANOVA) استفاده شد و بعد از معنی­دار بودن داده­ها از آزمون تعقیبی بونفرونی برای مقایسه دو به دو گروه ها استفاده گردید. تمامی تجزیه‌وتحلیل­ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 26 در سطح معنی‌داری 05/0 انجام شد.

یافته‌های پژوهش

نتایج مربوط به بخش توصیفی آزمودنی­های پژوهش حاضر در جدول 1 نمایش داده‌شده است.

جدول 1: نتایج اطلاعات توصیفی گروه­های پژوهش

نتایج آزمون آنالیز واریانس یک­طرفه نشان داد در اطلاعات توصیفی به‌غیراز متغیر سن در سایر متغیرها تفاوتی بین سه گروه وجود نداشته و گروه­ها ازنظر قد، وزن و شاخص توده­بدنی همگن هستند.

نتایج آزمون شاپیروویلک جهت تعیین نرمال بودن توزیع داده ها استفاده شد که نتایج ان در جدول زیر ارائه گردید.

جدول 2: نتایج آزمون شاپیرو- ویلک جهت بررسی نرمال بودن توزیع داده­ها

با توجه به طبیعی بودن داده­های پژوهش حاضر (اطلاعات جدول شماره 2) از آزمون طبیعی آنالیز واریانس یک­طرفه و آزمون تعقیبی بونفرونی جهت مقایسه بین­گروهی در متغیرهای استقامت تنه و عملکرد اندام فوقانی استفاده شد. همچنین جهت مقایسه تفاوت میانگین­ها از آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد (جدول شماره 3).

جدول 3: نتایج آزمون آنالیز واریانس یک‌طرفه در متغیرهای استقامت تنه و عملکرد اندام فوقانی

^*معنی‌داری در سطح 05/0، ^**معنی‌داری در سطح 01/0

نتایج آزمون آنالیز واریانس یک­طرفه در جدول 3 نشان داد که بین سه گروه سال اول، سال دوم و سال سوم در متغیرهای مرتبط با استقامت همچون فلکشن 60 درجه (005/0=p)، سورنسن (03/0=P)، پلانک (02/0=P)، پلانک از راست (01/0=p)، نمره کل استقامت (001/0=p)، جهت داخلی (001/0=p) و نیز نمره کل عملکرد اندام فوقانی (001/0=p) تفاوت معنی­داری وجود دارد. همچنین نتایج آزمون تعقیبی بونفرنی نشان داد بین گروه سال اولی و سال دومی در متغیرهای فلکشن 60 درجه (004/0=p)، پلانک (04/0=p)، نمره کل استقامت (001/0=p)، جهت داخلی (001/0=p) و نیز نمره کل عملکرد اندام فوقانی (001/0=p) تفاوت معنی­داری وجود دارد. همچنین تفاوت معنی‌داری بین گروه­های سال اولی و سال سومی در متغیرهای استقامتی سورنسن (03/0=p)، پلانک (02/0=p)، پلانک از راست (009/0=p)، نمره کل استقامت (001/0=p)، جهت داخلی (001/0=p) و نمره کلی عملکرد اندام فوقانی (005/0=p) مشاهده شد. با این حال در سایر متغیرها در وضعیت بین­گروهی تفاوت معنی­داری مشاهده نشد (05/0<p).

در جدول شماره 3 نتایج مربوط به مقایسه بین­گروهی در متغیرهای تعادل و عملکرد اندام تحتانی که با استفاده از آنالیز واریانس یک­طرفه و نیز آزمون تعقیبی بونفرونی بررسی شده، ارائه گردید.

جدول 4: نتایج آزمون آنالیز واریانس یک‌طرفه در متغیرهای تعادل و عملکرد اندام تحتانی

نتایج آزمون آنالیز واریانس یک­طرفه در جدول شماره 4 نشان داد که بین سه گروه سال اول، سال دوم و سال سوم در متغیرهای عملکردی لی تک پا (001/0=p) و نیز لی سه گانه متقاطع تک پا (001/0=p) تفاوت معنی­داری وجود دارد. همچنین نتایج آزمون تعقیبی بونفرنی نشان داد بین گروه سال اولی و سال دومی در متغیر لی سه گانه متقاطع تک پا (003/0=p) و نیز بین گروه سال اولی و سال سومی در متغیرهای عملکردی لی تک پا (001/0=p) و لی سه گانه متقاطع تک پا (01/0=p) تفاوت معنی­داری وجود دارد. با این حال در سایر متغیرها در وضعیت بین گروهی تفاوت معنی­داری مشاهده نشد (05/0<p).

بحث و نتیجه‌گیری

به‌صورت کلی نتایج مطالعه حاضر در زمینه آزمون­های مرتبط با عملکرد نشان داد بین نمره کل استقامت تنه، نمره کل عملکرد اندام فوقانی، لی تک پا و لی سه گانه متقاطع تک پا سه گروه تفاوت معنی‌داری وجود دارد به‌صورتی که عملکرد آزمودنی­های سال دوم و سال سوم از عملکرد آزمودنی­های جدیدالورود در این متغیرها بیشتر بوده است.

نتایج مطالعه حاضر در زمینه استقامت با نتایج مطالعه بهامین^[47] (2013) که به استقامت تنه بیشتر کارکنان نیرو هوایی در مقایسه با نرم عادی جامعه اشاره کرده بودند و رحیمی و همکاران (1401) که به عملکرد بهتر پسران بورسیه یک مرکز نظامی در مقایسه با نرم جامعه در استقامت تنه اشاره کردند، همراستاست. همچنین همراستا با نتایج این مطالعه، امامی و همکاران (1390) نشان دادند که دانشجویان سال آخر در اکثر شاخص های آمادگی جسمانی-حرکتی و ترکیب بدنی در سطح مناسبی قرار دارند. با این حال برارپور و همکاران (1395) در مطالعه خود نشان دادند استقامت اندام فوقانی دانشجویان دانشگاه افسری ضعیف­تر از افسران آمریکا بود.

در زمینه بهبود استقامت تنه در دانشجویان با سابقه بیشتر در مقایسه با دانشجویان ورودی باید به انجام فعالیت جسمانی در طول دوره آموزشی 3 ساله اشاره کرد. زمانی که بی­ثباتی در ستون مهره­ها وجود دارد، حرکت به­صورت نادرست انجام می­شود، الگوی حرکتی هماهنگی عصبی ـ عضلانی کاهش و خطر آسیب در ستون مهره­ها افزایش می­یابد (اصغری و نیکولاس^[48]، 2001؛ مک کراکین و ترک^[49]، 2002). بنابراین تسهیل انقباض همزمان عضلات اطراف مهره‌های کمری از قبیل مایل­های شکمی، عرضی­شکمی، چندسر و راست­کننده ستون مهره­ها ممکن است ثبات مهره­ها را افزایش­ دهد (پونتومتکول^[50] و همکاران، 2021)؛ از این رو هدف تمرینات اثرگذار بر ناحیه مرکزی ایجاد ظرفیت فیزیکی برای حفظ وضعیت خنثی در ستون مهره­ها در طول فعالیت­های روزمره زندگی است که این کار با افزایش تحمل و هماهنگی عضلات ثبات­دهنده ستون مهره­ها انجام می­شود (لیبنسون و ریگنی^[51]، 2023). عضلات بزرگتر ناحیه مرکزی بدن با ایجاد سیلندری محکم و به دنبال آن، تولید اینرسی بیشتر در برابر آشفتگی بدن سطح پایدار حرکتی را برای بدن فراهم می­کنند. عضلات شکمی شامل عرضی­شکمی، راست­شکمی، مورب­داخلی و مورب­خارجی همه به­صورت یکپارچه برای فراهم کردن ثبات ستون فقرات و درنتیجه سطح اتکای قویتر برای حرکات اندام فوقانی و تحتانی منقبض می­شوند (رابینسون و گریبل^[52]، 2008). هنگامی‌که عضله عرضی­شکمی منقبض می­شود، فشار عضله مورب داخلی افزایش می­یابد و نیام پشتی کمری را وادار به تنش می­کند. این انقباض­ها قبل از شروع حرکت اندام­ها رخ می­دهند تا به اندام­ها اجازه دهند سطحی پایدار برای حرکت و فعال شدن عضله داشته باشند. از طرفی عضله راست شکمی و عضلات مورب شکمی نیز در الگوهای ویژه نسبت به حرکت اندامی که حمایت قامت را فراهم می­کنند، فعال می­شوند (رابینسون و گریبل، 2008).

استقامت عضلانی عنصری اساسی برای نشان دادن میزان آمادگی جسمانی و توانایی عملکرد ساختار بدن انسان است؛ از آنجا که ظرفیت استقامتی عضلات، نشانه­ای از ظرفیت خستگی آنهاست، تصور می­شود افراد با استقامت عضلانی کمتر در عضلات تنه، بیشتر در معرض فشارهای ساختاری قرار دارند که ممکن است به وارد شدن فشارهای نامناسب بر ستون فقرات و کمردرد منجر شود (صاحب الزمانی و همکاران، 1393). بر این اساس استفاده از تمرینات اثرگذار بر ناحیه مرکزی و به دنبال آن بهبود استقامت این ناحیه می­تواند در کاهش خستگی دانشجویان دانشگاه افسری در طول فعالیت های نظامی کمک کننده باشد. از طرف دیگر برخورداری از ناحیه مرکزی مطلوب می­تواند منجر به عملکرد بهتر ناحیه فوقانی و تحتانی شود. در همین زمینه به انتقال مطلوب انرژی در ناحیه تنه به ناحیه فوقانی در طول فعالیت ورزشی اشاره شده است (صاحب الزمانی و همکاران، 1393). همچنین در زمینه عملکرد بهتر دانشجویان سال دوم و آخر در مقایسه با دانشجویان جدیدالورود در متغیرهای لی تک­پا و لی سه گانه متقاطع تک­پا می­توان به تأثیر ناحیه مرکزی بر توان انفجاری در اندام تحتانی اشاره کرد. به این صورت که در شرایط برخورداری از ناحیه مرکزی قوی و به دنبال آن اندام فوقانی مطلوب، انتقال انرژی به اندام تحتانی در شرایط بهتری انجام شده و فرد ممکن است از این طریق بتواند حرکت انفجاری را در شرایط مطلوب­تری انجام دهد (محمدی نیا و همکاران، 1398).

نتایج این مطالعه در زمینه تعادل ایستا و پویا تفاوت معنی­داری بین سه گروه نشان نداد. از دلایل احتمالی این نتیجه می­تواند عدم وجود یا انجام محدود تمرینات مرتبط با تعادل و حس عمقی در طول دوره آموزش دانشجویان بوده باشد به‌صورتی که این دانشجویان در طول دوره تمرینات مرتبط با استقامت هوازی همچون دویدن، تمرینات مرتبط با قدرت همچون حمل کوله نظامی، تمرینات مرتبط با بدنسازی و حمل سلاح و نیز تمرینات سرعتی و چابکی را انجام می­دهند اما انجام تمرینات روی سطوح ناپایدار، نرم و نیز انجام تمرینات روی یک پا در طول دوره آموزشی این افراد کمتر دیده می­شود. بر همین اساس تفاوت در استقامت تنه، آزمون­های لی و عملکرد اندام فوقانی سه گروه مشاهده شد اما این تفاوت در متغیرهای مرتبط با تعادل معنی­دار نبود. از طرف دیگر ایجاد عارضه کف پای صاف در طول دوره نیز تأیید کننده این موضوع است می­تواند عاملی مؤثر در کاهش سطح ارتقا تعادل دانشجویان دانشگاه افسری بوده باشد (راد و همکاران، 2022).

از این نقطه نظر می­توان به دو دلیل اشاره کرد: 1) تفاوت در ساختار و بیومکانیک پا 2) اختلاف در مشخصه‌های فیزیولوژیکی مانند اختلاف در گیرنده‌های حس عمقی، گیرنده­های مفصلی یا اختلاف در استراتژی­های عضلانی. اختلال در گیرنده­های مکانیکی مفاصل، دوره تاخیری واکنش عضله را افزایش می­دهد و مدت زمان اصلاح و بازسازی تعادل را طولانی­تر می‌کند (مون و جونگ^[53]، 2021). از آن جا که تعادل در زنجیره حرکتی بسته حفظ می­شود و بر هماهنگی بازخورد و استراتژی­های حرکتی بین ران، زانو و مچ پا متکی است بنابراین تعادل می­تواند با نقص در قدرت و پایداری مکانیکی هر مفصل یا ساختار زنجیره حرکتی اندام تحتانی دچار اختلال گردد (ریمان^[54] و همکاران، 2002).

بر اساس نظریه سیستم­ها، توانایی کنترل وضعیت بدن در فضا، ناشی از اثر متقابل، همزمان و پیچیده سیستم عصبی و عضلانی-اسکلتی است که در مجموع سیستم کنترل پاسچر نامیده می­شود (ریمان و گوسکویک^[55]، 2000). این سیستم کنترل پاسچر مستلزم تلفیق داده­های حسی، جهت تشخیص موقعیت بدن در فضا و همین طور توانایی سیستم عضلانی-اسکلتی برای حفظ تعادل و اعمال نیروی مناسب است. بر اساس این نظریه عوامل اسکلتی-عضلانی مؤثر در تنظیم تعادل، شامل مواردی مانند خصوصیات و ویژگی­های عضله، دامنه حرکت مفصل و ارتباط مکانیکی قسمت­های مختلف بدن است. ضمن اینکه سیستم عصبی نقش مهمی در کنترل پاسچر دارد، بنابراین با استناد به نظریه سیستم­ها نباید ساختار و راستای آناتومیکی مفصل مچ پا را تنها عامل تاثیرگذار در کنترل پاسچر دانست و باید نقش سایر سیستم­ها را در نظر گرفت (مون و جونگ، 2021). بر اساس نتایج به دست آمده در این زمینه به نظر می­رسد در دانشجویان دانشگاه افسری امام علی (ع) توجه صرف به بهبود آمادگی جسمانی و عدم توجه به اختلالات اسکلتی عضلانی ممکن است عاملی در کاهش سطح ارتقا عملکرد این دانشجویان باشد (راد و همکاران، 2022)؛ علاوه بر توجه به بهبود تمامی متغیرهای مرتبط با آمادگی جسمانی همچون قدرت، استقامت، توان، چابکی، سرعت، حس عمقی و کنترل پاسچر، توجه به اختلالات اسکلتی­-عضلانی و پیشگیری از آن‌ها ممکن است بتواند نتایج مطلوب­تری را در زمینه ارتقا عملکرد در پی داشته باشد. از طرف دیگر عدم تقارن در پیشرفت متغیرهای عملکردی و به عبارت دیگر بهبود فعالیت عضلانی در برخی عضلات و عدم ارتقا مطلوب سایر عضلات همکار یا مخالف ممکن است شرایط را برای ایجاد آسیب نیز فراهم کند. در همین زمینه بیان شد به‌عنوان مثال نقص در تقارن عضلات ران و یا تنه ممکن است منجر به ایجاد آسیب زانو شود (باباگل تبار و نورسته، 1400). بر این اساس به نظر می­رسد توجه به آمادگی جسمانی و عملکردی عاملی مهم در پیشگیری از آسیب در دانشجویان دانشگاه افسری اما علی (ع) باشد. از طرفی دیگر نکته­ای که در مقایسه این نتایج باید بدان توجه نمود، این است که طبیعتاً دانشجویان دانشگاه افسری امام علی (ع) برنامه­های آمادگی جسمانی و کلاس­های تربیت بدنی اختصاصی و منسجمی دارند. از طرف دیگر انتظار می­رود کسانی که از فیلتر گزینش نظامی عبور می­کنند، دارای حداقل آمادگی جسمانی باشند که بتوانند در مواقع ضروری (عملیات نظامی و...) و یا حتی به منظور حفظ سلامت و بهداشت جسمی و روانی خود از آن بهره ببرند. نکته دیگر اینکه برنامه­های تربیت­بدنی یک دانشگاه آن هم یک دانشگاه نظامی باید به گونه­ای سازماندهی و عملیاتی شود که آمادگی جسمانی-حرکتی تمام نیروها اعم از دانشجویان در تمامی دوره­ها و در تمامی ابعاد ارتقاء یابد.

پیشنهادها

1. بر اساس نتایج پژوهش تفاوت معنی­داری بین تعادل ایستا و پویا دانشجویان دانشگاه افسری امام علی (ع) با زمان آموزش مختلف وجود نداشته که نشان دهنده عدم وجود تمرینات اثرگذار در ارتقا کنترل پاسچر بوده و از انجایی که کنترل پاسچر مطلوب از عوامل مهم پیشگیری از آسیب و اختلالات عملکردی است، پیشنهاد می­شود در طول دوره آموزش این افراد، به انجام تمرینات مرتبط با تعادل بیشتر توجه شود.
2. نتایج این مطالعه تفاوت معنی­داری بین متغیرهای عملکردی مختلف در دو گروه سال دومی و سال آخری نشان نداد که این عدم تفاوت می­تواند نشان دهنده این موضوع باشد که در طول دوره آموزش از سال دوم به بعد آموزش­های مرتبط با سلامت جسمانی افزایش نداشته و یا اضافه بار به شکل مطلوب اعمال نشده که این موضوع نیاز به بررسی بیشتر دارد.
3. پیشنهاد می­شود در دانشجویان دانشگاه افسری امام علی (ع) و به‌صورت دوره­ای به بررسی متغیرهای مرتبط با استقامت، تعادل و عملکرد پرداخته شود تا دانشجویان با ریسک آسیب شناسایی شده و با ارائه پروتکل های پیشگیری از آسیب، احتمال ایجاد آسیب در این افراد را کاهش داد. زیرا کاهش ریسک آسیب می­تواند با ارتقا کارایی این افراد نیز همراه باشد.
4. پیشنهاد می­شود در مطالعات آتی به ارائه پروتکل­هایی با هدف ارتقا عملکرد در این جامعه آماری پرداخته شود.

فهرست منابع

• امامی، علی؛ کردی، محمدرضا؛ نجفی پور، فرشاد. (1390). ارزشیابی و توصیف شاخص های ترکیب بدنی، فیزیولوژیکی و آمادگی جسمانی-حرکتی دانشجویان دانشگاه افسری امام علی (ع). مجله دانشگاه علوم پزشکی ارتش جمهوری اسلامی ایران. 1(9)؛ 13. 12-19.
• باباگل تبار سماکوش، حامد؛ نورسته، علی اصغر. (1400). تأثیر و ماندگاری برنامه اصلاحی عصبی- عضلانی بر وضعیت فرود، تعادل ایستا و پویا ورزشکاران مبتلا به نقص والگوس داینامیک زانو. نشریه پژوهش توانبخشی در پرستاری. ۸ (۱) :۴۵-۵۷.
• برارپور، ابراهیم؛ جلالوند، محمد؛ صامت، مهشید. (1395). ارزیابی آمادگی جسمانی و حرکتی دانشجویان نظامی بر اساس هنجارهای بین المللی ارتش. ابن سینا. ۱۸ (۳) :۱۸-۲۵.
• برارپور، ابراهیم؛ دبیدی روشن، ولی الله؛ فیاض موقر، افشین. (1396). پایش وضعیت ترکیب بدنی، آمادگی جسمانی و حرکتی دانشجویان افسری نیروی زمینی ارتش و ارائه نورم ملی. ابن سینا. ۱۹ (۴) :۱۳-۲۱.
• حنفی، علی؛ خوشحال دستجردی، جواد (1393) ارزیابی و پهنه بندی تقویم اقلیم نظامی مناطق مرزی هم‌جوار با کشور عراق، فصلنامه مدیریت نظامی، 4 (54)، 155-178.
• رحیمی، مصطفی؛ بازگیر، بهزاد؛ شیروانی، حسین؛ شمس الدینی، علیرضا؛ سبحانی، وحید؛ عسگری، علیرضا. (1401). بررسی سطح آمادگی جسمانی- حرکتی دانشجویان پسر بورسیه یک مرکز نظامی و تعیین وضعیت موجود.طب نظامی. 21(4). 400-409.
• شیروانی، حسین؛ دلپسند، علیرضا؛ بازگیر، بهزاد. (1401). مطالعه توصیفی آمادگی جسمانی در رزم در نیروهای رسته پیاده یک مرکز نظامی در سال 1397.طب نظامی. 23(7). 564-572.
• صاحب الزمانی، منصور؛ محمد علی نسب، ابراهیم؛ دانشمندی، حسن. (1393). تأثیر یک دوره تمرینات ثبات‌دهندۀ مرکزی بدن بر استقامت تنه بازیکنان فوتسال. مطالعات طب ورزشی. 6(15). 15-28.
• صیدی، فواد؛ ذوالفقاری، لیلا؛ مینونژاد، هومن. (1394). تأثیر شش هفته تمرین با دستگاه آیروتریم بر تعادل و دقت اجرا در تیراندازان دختر مبتدی. پژوهش در توانبخشی ورزشی. 3(6). 21-29.
• ظهرابی، احمدرضا و غفاری اسمعیلی، سیدعلی. (1402). مدل یابی معادات ساختاری رابطه آموزش ضمن خدمت با توانمندسازی مدیران نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران با نقش میانجی مدیریت دانش، فصلنامه مدیریت نظامی، 23(4)، 99-120.
• عسگری، ناصر؛ خیر اندیش، مهدی ؛ هوشیار، اکبر و حامدی، اشکان. (۱۳۹۲)؛ رابطه بین سبک رهبری فرماندهان نظامی و تعهد سازمانی کارکنان؛ فصلنامه مدیریت نظامی دانشگاه امام علی؛ دوره 13، شماره 52، بهمن 1392، صفحه 69-89.
• کولیوند، حسن؛ حکاک محمد و عارف نژاد، محسن. (1402). طراحی الگوی تربیت وآموزش دانشگاه­های افسری آجا با تکیه بر استراتژی سرمایه انسانی پژوهش­محور، فصلنامه مدیریت نظامی، 23 (2)،153-183
• محمدی نیا سماکوش، هادی؛ شجاع الدین، سیدصدرالدین؛ حدادنژاد، ملیحه. (1398). مقایسه اثر دو نوع تمرین هاپینگ و ترکیبی تعادلی-قدرتی بر تعادل ایستا, تعادل پویا و قدرت عضلات منتخب مردان فوتبالیست مبتلا به پیچ خوردگی مزمن یک طرفه مچ پا. مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی گرگان، 21(3). 69-78.
• Alonso, A. C., Greve, J. M. D. A., & Camanho, G. L. (2009). Evaluating the center of gravity of dislocations in soccer players with and without reconstruction of the anterior cruciate ligament using a balance platform. Clinics, 64(3), 163-170.
• Asghari, A., & Nicholas, M. K. (2001). Pain self-efficacy beliefs and pain behaviour. A prospective study. Pain, 94(1), 85-100.
• Bahamin, Vera. (2013). Assessing the level of physical fitness of the Air Force personnel of the Islamic Republic of Iran and comparing it with national norms and providing the necessary solutions. Air Force Publications.
• Barber-Westin, S. D., Noyes, F. R., Smith, S. T., & Campbell, T. M. (2009). Reducing the risk of noncontact anterior cruciate ligament injuries in the female athlete. The Physician and sportsmedicine, 37(3), 49-61.
• Bayati, A., Yousefian, R., Sadeghi, H., Jamebozorgi, A. A., Tabatabaee, S. M., & Markaz, T. (2015). Correlation of static balance and anthropometric characteristics in Iranian elite male and female shooters. The Scientific Journal of Rehabilitation Medicine, 4(4), 1-10.
• Beekley, M. D., Alt, J., Buckley, C. M., & Duffey, M. (2007). Effects of heavy load carriage during constant-speed, simulated, road marching. Military medicine, 172(6), 592-595.
• Bestwick-Stevenson, T., Toone, R., Neupert, E., Edwards, K., & Kluzek, S. (2022). Assessment of fatigue and recovery in sport: narrative review. International Journal of Sports Medicine, 37. 1151-1162.
• Bielska, I. A., Wang, X., Lee, R., & Johnson, A. P. (2019). The health economics of ankle and foot sprains and fractures: A systematic review of English-language published papers. Part 2: The direct and indirect costs of injury. The Foot, 39, 115-121.
• Brown, C. N., & Mynark, R. (2007). Balance deficits in recreational athletes with chronic ankle instability. Journal of athletic training, 42(3), 367.
• Decker, M. J., Torry, M. R., Wyland, D. J., Sterett, W. I., & Steadman, J. R. (2003). Gender differences in lower extremity kinematics, kinetics and energy absorption during landing. Clinical biomechanics, 18(7), 662-669.
• Delahunt, E., Monaghan, K., & Caulfield, B. (2006). Changes in lower limb kinematics, kinetics, and muscle activity in subjects with functional instability of the ankle joint during a single leg drop jump. Journal of orthopaedic research, 24(10), 1991-2000.
• Dickerson, B. L. (2020). The Effects of Resistance Deception on Muscular Strength, Muscular Endurance, and Perceived Exertion.
• Engin, E., & Cam, O. (2009). Effect of self-awareness education on the self-efficacy and sociotropy–autonomy characteristics of nurses in a psychiatry clinic. Archives of psychiatric nursing, 23(2), 148-156.
• Faul, F., Erdfelder, E., Buchner, A., & Lang, A. G. (2009). Statistical power analyses using G* Power 3.1: Tests for correlation and regression analyses. Behavior research methods, 41(4), 1149-1160.
• Gorman, P. P., Butler, R. J., Plisky, P. J., & Kiesel, K. B. (2012). Upper Quarter Y Balance Test: reliability and performance comparison between genders in active adults. The Journal of Strength & Conditioning Research, 26(11), 3043-3048.
• Haldeman, S. (2004). Principles and practice of chiropractic. McGraw-Hill Medical.
• Hall, H. A. (2018). The relationship between the Army physical fitness test and a twelve-mile ruck (Doctoral dissertation).
• Hauret, K. G., Taylor, B. J., Clemmons, N. S., Block, S. R., & Jones, B. H. (2010). Frequency and causes of nonbattle injuries air evacuated from operations Iraqi freedom and enduring freedom, US Army, 2001–2006. American journal of preventive medicine, 38(1), S94-S107.
• Hewett, T. E., Torg, J. S., & Boden, B. P. (2009). Video analysis of trunk and knee motion during non-contact anterior cruciate ligament injury in female athletes: lateral trunk and knee abduction motion are combined components of the injury mechanism. British journal of sports medicine, 43(6), 417-422.
• Hill, J., & Leiszler, M. (2011). Review and role of plyometrics and core rehabilitation in competitive sport. Current sports medicine reports, 10(6), 345-351.
• Hofstetter, M. C., Mäder, U., & Wyss, T. (2012). Effects of a 7-week outdoor circuit training program on Swiss Army recruits. The Journal of Strength & Conditioning Research, 26(12), 3418-3425.
• Jones, B. H., Canham-Chervak, M., Canada, S., Mitchener, T. A., & Moore, S. (2010). Medical surveillance of injuries in the US military: descriptive epidemiology and recommendations for improvement. American journal of preventive medicine, 38(1), S42-S60.
• Khoshdel, A. R., Emami, A., Kordi, M., & Najafipour, F. (2013). Evaluation of physical fitness and body composition indices in Iranian military officer trainees. Journal of archives in military medicine, 1(1), 39-42.
• Knapik, J. J., Reynolds, K. L., & Harman, E. (2004). Soldier load carriage: historical, physiological, biomechanical, and medical aspects. Military medicine, 169(1), 45-56.
• Koch, C., & Hänsel, F. (2019). Non-specific low back pain and postural control during quiet standing—A systematic review. Frontiers in psychology, 10, 586.
• Lemos, J. R., da Cunha, F. A., Lopes, A. J., Guimaraes, F. S., do Amaral Vasconcellos, F. V., & dos Santos Vigário, P. (2020). Respiratory muscle training in non-athletes and athletes with spinal cord injury: A systematic review of the effects on pulmonary function, respiratory muscle strength and endurance, and cardiorespiratory fitness based on the FITT principle of exercise prescription. Journal of back and musculoskeletal rehabilitation, 33(4), 655-667.
• Liebenson, C., & Rigney, C. T. (2023). Manual resistance techniques in rehabilitation. Chaitow's Muscle Energy Techniques E-Book, 273.
• Marins, E. F., David, G. B., & Del Vecchio, F. B. (2019). Characterization of the physical fitness of police officers: A systematic review. The Journal of Strength & Conditioning Research, 33(10), 2860-2874.
• McCracken, L. M., & Turk, C. (2002). Behavioral and cognitive–behavioral treatment for chronic pain: outcome, predictors of outcome, and treatment process. Spine, 27(22), 2564-2573.
• Moon, D., & Jung, J. (2021). Effect of incorporating short-foot exercises in the balance rehabilitation of flat foot: A randomized controlled trial. In Healthcare. 9(20). 1-12.
• Nesser, T. W., Huxel, K. C., Tincher, J. L., & Okada, T. (2008). The relationship between core stability and performance in division I football players. The Journal of Strength & Conditioning Research, 22(6), 1750-1754.
• Nijhawan, L. P., Janodia, M. D., Muddukrishna, B. S., Bhat, K. M., Bairy, K. L., Udupa, N., & Musmade, P. B. (2013). Informed consent: Issues and challenges. Journal of advanced pharmaceutical technology & research, 4(3), 134.
• Norte, G., Rush, J., & Sherman, D. (2021). Arthrogenic muscle inhibition: Best evidence, mechanisms, and theory for treating the unseen in clinical rehabilitation. Journal of sport rehabilitation, 31(6), 717-735.
• Okada, T., Huxel, K. C., & Nesser, T. W. (2011). Relationship between core stability, functional movement, and performance. The Journal of Strength & Conditioning Research, 25(1), 252-261.
• Panachev, V. D. (2013). Bullet shooting training as a means of formation of university students situational stress stability. Middle east journal of scientific research, 17(12), 1718-1720.
• Puntumetakul, R., Saiklang, P., Tapanya, W., Chatprem, T., Kanpittaya, J., Arayawichanon, P., & Boucaut, R. (2021). The effects of core stabilization exercise with the abdominal drawing-in maneuver technique versus general strengthening exercise on lumbar segmental motion in patients with clinical lumbar instability: A randomized controlled trial with 12-month follow-up. International Journal of Environmental Research and Public Health, 18(15), 7811.
• Rad, A. S., Samakoush, H. B., Mahmoudi, H., & Moradi, A. (2022). Comparison of Musculoskeletal Disorders of Imam Ali Officer University (AS) Students with Different Military Training History. Journal of Military Medicine, 24(3).
• Riemann, B. L., & Guskiewicz, K. M. (2000). Effects of mild head injury on postural stability as measured through clinical balance testing. Journal of athletic training, 35(1), 19.
• Riemann, B. L., Guskiewicz, K. M., & Shields, E. W. (1999). Relationship between clinical and forceplate measures of postural stability. Journal of sport rehabilitation, 8(2), 71-82.
• Riemann, B. L., Myers, J. B., & Lephart, S. M. (2002). Sensorimotor system measurement techniques. Journal of athletic training, 37(1), 85.
• Robinson, R. H., & Gribble, P. A. (2008). Support for a reduction in the number of trials needed for the star excursion balance test. Archives of physical medicine and rehabilitation, 89(2), 364-370.
• Safari, M. A., Koushki Jahromi, M., & Foroughi, A. (2019). Comparison of Physical Fitness Factors among AJA Graduates. Military Management Quarterly, 18(72), 110-121.
• Shaw, J., Jacobs, J. V., Van Dillen, L. R., Beneck, G. J., & Smith, J. A. (2023). Understanding the Biering-Sørensen test: contributors to extensor endurance in young adults with and without low back pain. medRxiv. 12. 1-23
• Singla, D., & Veqar, Z. (2014). Methods of postural assessment used for sports persons. Journal of clinical and diagnostic research: JCDR, 8(4), LE01.
• Trojian, T. H., & McKeag, D. B. (2006). Single leg balance test to identify risk of ankle sprains. British journal of sports medicine, 40(7), 610-613.
• Vanderburgh, P. M. (2008). Occupational relevance and body mass bias in military physical fitness tests. Medicine and science in sports and exercise, 40(8).
• Yu, W., An, C., & Kang, H. (2013). Effects of resistance exercise using thera-band on balance of elderly adults: a randomized controlled trial. Journal of physical therapy science, 25(11), 1471-1473.

1. 1. استادیار تربیت بدنی، دانشگاه امام علی (ع)، تهران، ایران. (نویسنده مسئول)، a_shakibirad@yahoo.com
2. استادیار دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.

[3]. دانشجوی دکتری مدیریت راهبردی در سازمان‌های ورزشی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران

[4]. Hall

[5]. Vanderburgh

[6]. Engin & Cam

[7]. Panachev

[8]. Singla & Veqar

[9]. Hill & Leiszler

[10]. Proximal

[11]. Distal

[12]. Okada

[13]. Shaw

[14]. Haldeman

[15]. Dickerson

[16]. Paraspinal muscles

[17]. Lemos

[18]. Norte

[19]. Bestwick

[20]. Riemann

[21]. Brown & Mynark

[22]. Alonso

[23]. Knapik

[24]. Beekley

[25]. Bielska

[26]. Jones

[27]. Hauret

[28]. Trojian & McKeag

[29]. Koch & Hänsel

[30]. Hofstetter

[31]. Yu

[32]. Sheehan & Katz

[33]. Delahunt

[34]. Decker

[35]. Landing Error Scoring System

[36]. Hewett

[37]. Marins

[38]. Faul

[39]. Nijhawan

[40]. Nesser

[41]. Okada

1. 1. Erector Spinae
2. 2. Biering-Sorensen

[44]. Barber

[45]. Plisky

[46]. Gorman

[47]. Bahamin

[48]. Asghari & Nicholas

[49]. McCracken & Turk

[50]. Puntumetakul

[51]. Liebenson & Rigney

[52]. Robinson & Gribble

[53]. Moon & Jung

[54]. Riemann

[55]. Riemann & Guskiewicz