بحران‌های زیستی-ویروسی مانند کووید 19، نه‌تنها منجر به پیامدهای منفی و تحولات جهانی در تمام ابعاد اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و غیره می‌شود، بلکه اصلی‌ترین تأثیرات خود را بر روی نظام‌های آموزشی می‌گذارد. در این شرایط، اهمیت آموزش الکترونیکی بیش‌ازپیش برای مدیران آموزش نمایان گردیده است. به همین منظور، این پژوهش با هدف ارتقا اثربخشی آموزش الکترونیکی در بحران‌های زیستی-ویروسی انجام گرفته است. این پژوهش که از نوع توصیفی-اکتشافی است به روش آمیخته (کیفی- کمی) انجام شده است. جامعه آماری شامل 210 نفر از معاونین، مدیران و روسای باسابقه فعالیت‌های آموزشی در دانشگاه‌های ارتش و همچنین تعدادی از فراگیران دوره‌های آموزش الکترونیکی با حداقل مدرک کارشناسی ارشد، سابقه خدمت بالای 20 سال و حداقل 5 سال سابقه مدرسین آجا است. نمونه‌گیری در بخش کیفی به روش هدفمند قضاوتی و تا مرحله اشباع نظری داده‌ها به تعداد 12 نفر و در بخش کمی به روش تصادفی طبقه‌ای به تعداد 136 نفر با محاسبه فرمول کوکران در جامعه محدود انجام شد. در گام نخست به منظور گردآوری داده‌ها از مصاحبه نیمه­ساختاریافته و در گام دوم از پرسشنامه 31 سوالی استفاده شد. داده­های بخش کیفی با روش تحلیل تِماتیک و داده­های کمی با روش مدلسازی معادلات ساختاری تجزیه و تحلیل شد. یافته‌های بخش کیفی نشان داد که اثربخشی آموزش الکترونیکی در دانشگاه‌های ارتش در بحران‌های زیستی- ویروسی مبتنی بر سه عامل انسانی (از طریق ارتقا فراده، فراگیر و مدیران آموزش)، فناورانه (از طریق ارتقا نرم‌افزار ارایه آموزش الکترونیکی، ارتقا بستر ارایه آموزش و ارتقا پشتیبانی فناورانه) و آموزشی (از طریق ارتقا محتوی آموزش، ارتقا منابع آموزش و ارتقا پشتیبانی آموزشی) ارتقا می‌یابد. همچنین یافته‌های بخش کمی نشان داد که میزان اثرگذاری عوامل انسانی، فناورانه و آموزشی بر اثربخشی آموزش الکترونیکی در بحران‌های زیستی- ویروسی به ترتیب به میزان 908/0، 905/0 و 869/0 بوده است. به‌منظور ارتقا اثربخشی آموزش الکترونیکی در دانشگاه‌های ارتش در بحران‌های زیستی- ویروسی مشابه کووید 19، ضروری است برنامه‌ریزی آموزشی با تأکید بر بهره‌برداری از عؤامل انسانی، فناورانه و آموزشی به عمل آید.